We daughters of charity let us keep dear the sisters who are sick as the mountains of jewels. Be sure that they will obtain particular blessing of the Lord to our home.

st. Magdalena di Canossa
Opening of the school

Maddalena, illuminated by the Word of God, comprehend her mission and in 1799 edited “The Plan” which reveal grandity of her apostolic heart.

She present her Plan to the Bishop Avogadro in Verona, who  – contrariant to the inclination of Maddalena oriented for the cure of sick –  inspirit her to open as soon as possible the School of the Charity in Verona.

 

”””””””

Cerca però un locale più vasto che sarebbe accettato dalla sua famiglia e in cui avrebbe potuto iniziare l’opera. Il locale che la interessa è il convento dei santi Giuseppe e Fidenzio, preso dallo Stato in fisco (ex convento delle Agostiniane chiuso da Napoleone come altri conventi di clausura). Dopo due anni delle noiose insistenze il decreto di rilascio viene firmato il 1 aprile 1808 e la marchesa Maddalena inizia i più urgenti lavori di restauro.

Na początku 1802 r. przyjmuje dwie pierwsze dziewczęta, narażone na niebezpieczne wpływy złego środowiska. Na własny koszt przyjmuje je do mieszkania swojej towarzyszki, którą się sama wcześniej opiekowała. Poszukuje jednak obszerniejszego lokalu, który zaakceptowałaby jej rodzina, i w którym mogłaby rozpocząć dzieło. Lokal, który ją interesuje, to klasztor świętych Józefa i Fidencjusza, przejęty przez skarb państwa. Po dwóch latach męczących nalegań, dekret odstąpienia zostaje podpisany pod datą 1 kwietnia 1808r. i markiza (Magdalena) zabiera się do najpilniejszych prac remontowych.

Rankiem 8 maja 1808 r., w trzecią niedzielę Wielkanocną oraz w święto patronatu św. Józefa, wielkie marzenie Magdaleny di Canossa staje się rzeczywistością: wstępuje ona wraz ze swymi podopiecznymi do upragnionego klasztoru. Przez kilka lat towarzyszy jej Leopoldina Naudet (późniejsza założycielka Sióstr Świętej Rodziny) ze swymi towarzyszkami, oczekującymi, by Boży plan względem ich osób stał się bardziej jasny.

Dla Magdaleny wejście do Klasztoru św. Józefa jest wydarzeniem najwyższej wagi. Zgromadzenie, co do którego Bóg domagał się od niej długiego oczekiwania, powstaje właśnie w tym dniu. Magdalena ma 34 lata.

W 1812 r. Magdalena powraca do Wenecji z związku z dziełem braci Cavanis. Po załatwieniu sprawy, podczas, gdy przygotowuje się do powrotu do Werony, wskutek nalegań kilku jej tamtejszych przyjaciół pozostaje w Wenecji. Daje się przekonać, że miasto lagunowe ma te same potrzeby, co Werona. Magdalena znajduje mały, lecz wystarczająco funkcjonalny lokal, by założyć w nim dzieło.

Magdalena, wielokrotnie zachęcana przez hrabinę Karolinę Durni (mediolańską szlachciankę oddaną dziełom miłości), przed akceptacją propozycji założenia dzieła w Mediolanie prowadzi z Durini długą rozmowę: przyjmie propozycję jedynie wtedy, jeśli nowej placówce zapewni się duchowość i system taki sam, jak w Weronie.

Dzieło rozpoczyna się w 1816 r., jednakże trzeba czekać aż siedem lat, zanim uzyska formę kanoniczną (1823). Markiza di Canossa, po uzyskaniu formy kanonicznej w Wenecji i w Weronie, uważa, iż nadszedł moment założenia dzieła również w Bergamo. Adwokat Zaverio Gavazzeni, po zapoznaniu się ze strukturą dzieła Canossa oraz dobrem ubogich, pragnie dla Bergamo takiej instytucji. W 1820 r. Magdalena otwiera nowy dom w tym mieście. Wzniesienie kanoniczne następuje tego samego roku.

Fundacja w Trento jest związana z ważnymi osobistościami, które wspólnie z dziełem Canossa przyczyniły się do dobra Kościoła w Trento. Pośród nich byli: Arcybiskup Carlo Emanuele dei Conti Sardagna, ówczesny wikariusz kapitularny w Trento; wielki filozof i założyciel Antonio Rosmini oraz jego siostra Margherita Rosmini. 21 czerwca 1828 r., Magdalena i Margherita Rosmini, są świadkami formalnego powołania Zgromadzenia, za sprawą Biskupa Trento, Francesco Saverio Luschin.